زمزمه رباعی

از جنس سکوتم و سراسر زردم

بر روی کتیبه های سنگی هر روز

دنبال اصالت خودم می گردم

.................................

آمار ترافیک تو را میداند

طعم لب و ماتیک تو را میداند

نقاشی اندام تو را داد کشید

نامرد گرافیک تو را میداند

..............................

با این همه ادعا چه حل کردی عقل؟

تا این که دلم صاحب جرأت می شد

خود را تو خروس بی محل کردی عقل

هم کور و هم از شکرخدا کر بودیم

برگرد ببین پشت سرت را از نو

راهی که نرفته ایم از بر بودیم

.........................................

با گوشه کنایه می زنی حرفت را

از روی گلایه می زنی حرفت را

این سایه در انتظار درد است بگو

هرچند به سایه می زنی حرفت را 

مستفعل و فاعلا فعل می سازی

تو خالق بی نظیر احساساتی

از فاصله دور بغل می سازی

............................................

وقتی که جهان زیر پاهایش ریخت

بغض و هیجان و خنده در هم آمیخت

آهسته تلو تلو از آنجا می رفت

روحی که تنش را به گَلِ دار آویخت

َََ

درود بر تمام پارسي زبانان نيك انديش نوروز باستاني را به همه ي

شما دوستان عزيزم كه هرگز خاطرتان از ذهنم نميرود تبريك ميگويم.

ابتدا شعري بهاري از استاد عزيزم قدرت ا... شريفي تقديمتان ميكنم

سپس دو رباعي از خود:

با موج سبز گسترده در آفاق

                                      -رنگ بهار-

از كوچه هاي ذهن تو ميشويد

گرد وغبار هر چه كه اندوه است

...................................................

تمام جبهه هايش مرد دارد

و عمق لحظه هايش سرد دارد

كمي امداد ، لطفا زود باشيد

زمين جغرافيايش درد دارد

...................................................

صد سال در انتظار اين تنهايي

مي گفت خدا بيافرين تنهايي

يك حفره ي مستطيلي آماده شده

تقديم تو باد آخرين تنهايي

...................................................

سلام خدمت  دوستان عزيزم كه لطف دارن و به من سر ميزنن باعرض

پوزش بايد بگم قبلن از همه به خاطر سر نزدن به وبلاگهاتان معذرت

ميخوام اميدوارم بعد از عيد بتونم لطف همه رو نسبت به خودم جبران

كنم .

با نيستن تو در كنارم چه كنم؟

باران زده خيس انتظارم چه كنم؟

با بغض خودم قدم زنان خواهم ساخت

با بغض شكسته ي دوتارم چه كنم؟

در خون من مرده ای هست

جنگ جویی تشنه

گورکنی پیر وتشنه

در خون من انگار رود خانه ای سر از تخم در می آورد

تو نیستی که بفهمی

خون من تشنه توست

و می خواهد

رگهایت را از ابدیت پر کند

درست مثل یک پدر

مثل کسی  که

پدران را به زنجیر نسل کشید

اما من

تمام میراث پدران را

به گور می برم

درست مثل یک پسر

برای همیشه

و تو هرگز نخواهی بود که بفهمی

درد زمین را

در خون من مرده ای هست

که گور مرا می کند

عشق آمده تا به روح ملحق بشود

فریاد بلندی از اناالحق بشود

می آیداگرکمی امانش بدهید

روزی که خداییش محقّق بشود

این بود و نبودی که نمی دانم چیست ؟

در گوش من اینچنین به نجوا پرداخت

تا هست همین نیست درونت باقیست

گفتم مگر آن من که منم این تن نیست؟

آرام درون گوش من زمزمه کرد

اینها همه جز غبار پیراهن نیست

با اسب سیاه بردگی تاخته ام

لطفا به بیابان دلم سر نزنید

یک خانه برای خستگی ساخته ام